داروک

مادر بودن

رازیست سر به مهر

ای فرشته ای که روزها  قلب خویش را  می بافی  تا شب ها آرا بشکافی !

حضور خالصانه ی تو ، زندگی آشفته ی مرا سامان می بخشد . حضور تو  ، ای

نازنین ،  کافی است تا  زندگی را دیوانه وار دوست بدارم .

مادر ، پرتو روشن  نوریست که از دوردست ها می تابد .

مادر زیباست ، زیرا عشق خویش را چون جامه ای از تن بیرون می آورد تا

عریانی کودک را بپوشاند .

او زیباست ، زیرا هرگاه که بیدار می شود تا به اتاق کودک سری بزند ،

خستگی را پشت سر می گذارد .

همه ی مادران از این زیبایی برخوردارند . همه ی آنان خوب و حقیقی و مقدس

اند .

همه ی مادران از چنین شکوهی بهره  برده اند ،  آری ، نمی توانید او را تصور

کنید  مگر در ردای عشق .

زیبایی یک مادر ، از شکوه طبیعت هم فراتر می رود .

زیبایی مادر ، در تصور ما نمی گنجد .

زیبایی ، زاده ی عشق است .

مادر با کودک رابطه ندارد ،  بلکه در کودک خویش است ، پهلوی اوست ،

پیرامون اوست ، همه جا هست ، او کودک را بر سر دست می گیرد و به حیات

جاودانه  هدیه می دهد .

این شور ، تنها دل مشغولی او ، ضعف و در عین حال ، قدرت اوست .

مادر بودن  ، رازیست سر به مهر ، مطلقی است که با چیزی نسبت ندارد ،

کاریست غیر ممکن که با وجود این ، انجام می گیرد .

نقل از ما هنا مه شادکامی و موفقیت  شماره ی 41